Beschrijving

  • Anarhichas lupus (Latijn)
  • Catfish (Engels)
  • Steinbeisser (Duits)

VERSPREIDING

De zeewolf hoort tot de baarsachtigen en komt voor in de Noordelijke Atlantische Oceaan. Het leefgebied spreidt zich uit van Spitsbergen, Noorwegen, de Noordzee, Groot-Brittannië, IJsland tot aan Groenland.
De (gewone) zeewolf is langs onze kusten overigens zeer zeldzaam.
De vis is vooral te vinden op rotsachtige bodems en soms op zand- of modderbodems. Waar ze jagen op schelp- en schaaldieren. De watertemperatuur waarin de vis leeft ligt tussen de -1 en 13 °C.

BIOLOGISCHE KENMERKEN

De kop van de zeewolf is groot, met een opvallend gebit met lange stevige tanden voor in de bek en stompe tanden achterin. Hij voedt zich met schelp- en schaaldieren en gebruikt de lange tanden om deze te pakken of uit te graven en de stompe tanden om ze te kraken. De tanden worden ieder jaar gewisseld, wat verder bij vissen ongebruikelijk is.
Bij een lengte van 50 tot 60 centimeter wordt de soort geslachtsrijp. De zeewolf kan 160 centimeter lang worden, een gewicht van ruim 23 kilogram bereiken en maximaal 22 jaar worden.

OVERIGE INFORMATIE

De angstaanjagende vis wordt op grote schaal door de beroepsvisserij gevangen voor de consumptie en is zeer gewild bij zeevissers. In Scandinavië vindt men vooral de lever lekker. Van de dikke, stevige huid worden tassen, schoenen en boekomslagen gemaakt. Opmerkelijk detail is dat men aan de schub van een zeewolf kan zien hoe oud hij is. Wonderbaarlijk is dat  hij er gevaarlijk uitziet. Hij is totaal niet gevaarlijk voor mensen. Deze vis werd in het jaar 2004 tot de vis van het jaar gekozen! De beroepsvisserij vangt de zeewolf op grote schaal voor menselijke consumptie en bij zeehengelaars is hij ook zeer gewild vanwege de goede smaak van zijn vlees. Vroeger gold de zeewolf slechts als bijvangst van de tong- en scholvisserij.